Er was eens geen deur. Iedereen, cursist en docent gelijk, liep zomaar de bibliotheek in en uit,
ook als er geen enkel lid van het lieftallige bibliotheekpersoneel aanwezig was.

Dat kon niet meer, want meer en meer boeken kregen vleugeltjes (*) en verdwenen gezwind en
ongeregistreerd uit de collectie.

Drie kwaakjes met lodderige infraroodoogjes werden ingehuurd om hun lawaaierige capaciteiten bot te vieren
op bibliotheekbezoekers die de openingsuren niet respecteerden, in een poging om ze te verhinderen
ongewenst van de geboden faciliteiten gebruik te maken.

Het administratief personeel stond oorspronkelijk in voor het verwijderen van dergelijke ongewenste individuen
na het horen van het jeremiërend gekwaak van onze drie helden. Geen enkele tweevoeter van het menselijke
geslacht volgde de gekwaakte bevelen op.

Het vierde lid van wat inmiddels tot een forse kolonie is uitgegroeid, verdronk bijna in een waterplas
ter hoogte van de in aanplanting zijnde patio. De gewiekste tuinmannen hadden Trijntje bijna ondergespit,
maar ze werd op het laatste nippertje gered door het bibliotheekpersoneel.
Ze werd uiteraard liefdevol in veiligheid gebracht.
In de behandelkamer (tegenwoordig borstvoedingslokaal) kreeg het eendje een welverdiende droogkuur,
maar een tot op heden ongeïdentificeerde snoodaard ontvoerde ons Trijntje in een onbewaakt moment
(één van die beroemde dagen des heren).

Deze ontvoering had wel zware gevolgen. Een oproep in het Vspweetje leverde niets op,
het eendje is voor eeuwig reddeloos verloren, zonder pardon uit de harten van zijn aanstaande verzorgers gerukt.
Buitenstaanders, personeel en cursisten gelijk, kwamen het bibliotheekteam troosten en brachten meer en meer goelekes mee,
ten einde Trijntje te vergeten.

Gelukt is dat niet, getuige deze herdenkingsbrief, maar het voltallige eendjesteam is op zijn minst een waardige vervanger.
Het bibteam bleef natuurlijk zelf ook niet achter en zorgde eveneens voor een forse uitbreiding van wat inmiddels
een stilaan legendarische collectie aan het worden is. Voor de allergrootsten onder ons én voor dat
kleine percentage cursisten dat metterdaad heeft leren lezen, is er nu ook een bescheiden collectie intrigerende eendjesboeken,
met of zonder bijhorend geluid.

Van het bezetten van één plank op één boekenrek palmt de kudde ondertussen hele stukken van de bibliotheek in.
Wie op het matje wordt geroepen, moet dat in de bibliotheek ook letterlijk doen.
Gestrafte cursisten dienen alle namen van alle aanwezige eendjes honderd keer uit te schreeuwen, geknield natuurlijk.
Sinds de opendeurdag 2005 kan er ook op eendjes worden gevist.
De te verdienen prijs wordt u te zijner tijd door het bibteam meegedeeld.
De alarmerende goelekes zijn ondertussen vervangen door een mooi touw en genieten inmiddels van een welverdiende pensionering.
Jammer genoeg houdt het touw net zo min openingsurenovertreders tegen als het trio dat in een ver verleden deed.
De eendjes mogen blijven, de overtreders vliegen telkens ze worden betrapt onherroepelijk buiten.
Kwestie van de kant van de sterkste te kiezen.

(*)Wat vind je van ‘vleugeltjes’ i.p.v. van voetjes